Graven
Graven zijn belangrijke informatiebronnen voor een archeoloog. In de prehistorie gaf men een overleden persoon vaak een aantal voorwerpen mee voor de reis naar het hiernamaals.  Hoe omvangrijker en mooier de grafgiften waren, hoe meer aanzien de dode genoot. De kennis van het grafritueel in Drenthe is redelijk groot: in de provincie liggen 52 hunebedden en zijn honderden grafheuvels en tientallen urnenvelden aangetroffen. Van deze drie spreken de hunebedden het meest tot de verbeelding.

Hunebedden
De hunebedden zijn de oudste graven die we in Drenthe kennen. Ze dateren uit het neolithicum, de periode waarin de mens voor het eerst het boerenbedrijf uitoefende. De hunebedden waren oorspronkelijk door een aarden heuvel bedekt en zijn gemeenschappelijke grafkelders, gebouwd door de boeren van de trechterbekercultuur. Deze cultuur is genoemd naar één van de meest karakteristieke aardewerkvormen van deze boeren, een slanke pot met een trechtervormige hals. Het trechterbekervolk leefde ongeveer van 3400 - 2850 v.Chr.

De hunebedden zijn gemaakt van grote zwerfkeien uit Zweden en Noorwegen. Die stenen waren in de voorlaatste ijstijd met het opschuivend ijs in Noord-Nederland terecht gekomen. Hoe de imposante graftombes zijn gemaakt, is lang een raadsel gebleven. Het is nauwelijks te geloven dat de hunebedbouwers de zware stenen op hun plaats hebben gekregen. In Drenthe zijn nog 52 hunebedden zichtbaar in het veld. Tientallen hunebedden zijn gesloopt en vernield. De zwerfkeien leenden zich goed voor de bouw van dijken, wegen en kerken. Al sinds 1734 genieten de hunebedden een beschermde status.